Αυτές είναι οι συχνότερες σκέψεις των ανθρώπων που πολεμούν με το άγχος

Οι άνθρωποι που ζουν με άγχος σπάνια μοιάζουν όπως τους φανταζόμαστε. Δεν είναι πάντα πανικόβλητοι, ούτε εμφανώς καταβεβλημένοι. Τις περισσότερες φορές λειτουργούν κανονικά, δουλεύουν, γελούν, ανταποκρίνονται. Ο πραγματικός αγώνας, όμως, δεν φαίνεται. Γίνεται μέσα στο κεφάλι τους, μέσα από σκέψεις που επαναλαμβάνονται, κουράζουν και συχνά δεν τολμούν να ειπωθούν δυνατά.

Μία από τις πιο συχνές σκέψεις είναι το «κάτι κακό θα συμβεί». Όχι απαραίτητα κάτι συγκεκριμένο, αλλά μια διάχυτη αίσθηση απειλής. Ακόμη και σε στιγμές ηρεμίας, ο νους ψάχνει τι μπορεί να πάει στραβά. Η χαλάρωση δεν βιώνεται ως ξεκούραση, αλλά ως επικίνδυνη παύση. Σαν να πρέπει να βρίσκεσαι σε επιφυλακή για να είσαι ασφαλής.

Πολλοί άνθρωποι με άγχος σκέφτονται συνεχώς αν ενοχλούν, αν είπαν κάτι λάθος, αν παρεξηγήθηκαν. Αναλύουν ξανά και ξανά συζητήσεις, βλέμματα, σιωπές. Το μυαλό τους λειτουργεί σαν αυστηρός κριτής που δεν ικανοποιείται ποτέ. Ακόμη και μετά από μια επιτυχημένη μέρα, η σκέψη «θα μπορούσα να τα είχα κάνει καλύτερα» επισκιάζει τα πάντα.

Μια άλλη συχνή σκέψη είναι το «δεν αντέχω άλλο έτσι». Όχι απαραίτητα ως κραυγή απόγνωσης, αλλά ως εσωτερική κόπωση. Το άγχος δεν είναι μόνο φόβος, είναι και εξάντληση. Είναι το βάρος του να ελέγχεις διαρκώς τον εαυτό σου, τα συναισθήματά σου, το σώμα σου. Πολλοί φοβούνται ότι αν χαλαρώσουν, θα καταρρεύσουν.

Ταυτόχρονα, υπάρχει συχνά η σκέψη ότι «οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα από μένα». Η σύγκριση γίνεται αυτόματα και σκληρά. Ο άνθρωπος με άγχος σπάνια αναγνωρίζει τη δύναμή του, γιατί θεωρεί αυτονόητο το να επιβιώνει καθημερινά με ένα μυαλό που τρέχει ασταμάτητα.

Κάτω από όλες αυτές τις σκέψεις, υπάρχει συνήθως μια βαθιά ανάγκη για ασφάλεια και κατανόηση. Όχι για συμβουλές τύπου «μην αγχώνεσαι», αλλά για αποδοχή. Για κάποιον που θα δει ότι πίσω από το άγχος υπάρχει προσπάθεια, αντοχή και ένας συνεχής εσωτερικός αγώνας που αξίζει σεβασμό.